czwartek, 5 listopada 2020

 



Było to w 1918 roku...  c.d.


Kartka jubileuszowa z 1918 r., opracowana na stulecie powstania Diecezji Sandomierskiej. Pomysłodawcą jej wydania był ks. Jan Wiśniewski (1876-1943), kapłan Diecezji Sandomierskiej, wówczas proboszcz parafii Borkowice, wielki darczyńca Muzeum Diecezjalnego w Sandomierzu. Jako historyk amator, zainspirowany XIX-wiecznymi badaniami geograficzno-historycznymi, opracował i wydał nakładem własnym 15 tomów Monografii dekanatów i Historycznych opisów kościołów. Ks. Wiśniewski był również kolekcjonerem pamiątek ojczystych. Na plebanii w Borkowicach założył „Muzeum pamiątek narodowych”. Jego kolekcjonerstwo miało XIX-wieczne korzenie, kształtowało się w atmosferze wzrastania myśli patriotycznych i rozwijającego się w dobie niewoli narodowej zainteresowania historią ojczystą. Zbiór, który zgromadził miał charakter patriotyczny, i takąż pełnił funkcję, przejawiającą się w pragnieniu ocalenia od zniszczenia ułamków polskości, dla zbudowania przyszłych pokoleń. Dziś pamiątki patriotyczne z kolekcji ks. Jana Wiśniewskiego mogą oglądać kolejne pokolenia odwiedzających Muzeum Diecezjalne urządzone w Domu Długosza. 

                                              

Autograf ks. Achillesa Ratti w pamiątkowej księdze gości muzeum .  



Siostry Benedyktynki z Przemyśla zwiedzały muzeum, które urządzone było wówczas w Seminarium Duchownym, w dawnym klasztorze Panien Benedyktynek. Jeszcze nie dawno te  barokowe gmachy naznaczone były ich wspólną modlitwą i śpiewem, a pomieszczenia przeznaczone na muzeum należały niegdyś do ksieni klasztoru.



Julian Pagaczewski (1874-1940), historyk sztuki, profesor UJ, oglądał nie tylko zbiory  muzeum,  ale jak możemy przypuszczać, także prace konserwatorskie przy freskach bizantyńskich w katedrze, wykonane przez krakowskich artystów Karola Frycza i  Jana Talagę. W 1918 r. w prezbiterium rusztowania były jeszcze ustawione. Rusztowania zamierzano wówczas przenieść do korpusu nawowego, aby obielić ściany katedry.


Fryderyk Papée  (1856-1940), który pozostawił wpis w pamiątkowej księdze muzeum, był polskim historykiem, profesorem UJ, od 1902 konserwatorem dla Galicji Wschodniej. W latach 1905-1926 pełnił funkcję dyrektora Biblioteki Jagiellońskiej. Jako historyk zajmował się historią Polski XV i XVI wieku, a także historią średniowieczną Europy wschodniej.


W 1918 r. pozostawiła swój podpis młodziutka Wanda Świeżyńska z pobliskich Wilczyc, która w 1925 roku rozpocznie naukę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Ale w 1918 roku pobierała jeszcze pierwsze nauki rysunku i malarstwa  u swojego kuzyna Jerzego Wolffa, który odegrał ważną rolę w kształtowaniu wyobraźni malarskiej młodej Wandy. W 1934 r. poślubiła doktora Zygmunta Schinzla i osiedliła się w Sandomierzu.


Wśród podpisów odnajdujemy nazwisko siedemnastoletniego wówczas ks. Wincentego Granata, obecnie sługi Bożego.



                                            (tekst U. Stępień)












Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza